MMO_Haberci
Yeni Uye
Universal’ın canavar külliyatının en önemli parçalarından biri olan 1941 yapımı The Wolf Man, günümüzde bile popüler kültürdeki kurtadam mitolojisinin (gümüş kurşun/baston, dolunay, pentagram laneti) temellerini atan oldukça kritik bir yapım. Lon Chaney Jr.’ın Larry Talbot performansı ve Jack Pierce’ın döneme damga vuran makyaj efektleri takdire şayan olsa da film, ne yazık ki derdini ve hikaye akışını seyirciye tam anlamıyla geçirmeyi başaramıyor.
Filmin en büyük sorunu, 70 dakikalık kısa süresine çok şey sığdırmaya çalışırken olayların ve duygusal geçişlerin son derece yüzeysel kalması. Larry Talbot’ın memleketine dönüşü, Gwen ile aniden gelişen flörtü, çingene kampındaki uğursuz gece ve ardından gelen ısırılma vakası adeta bir çırpıda yaşanıp bitiyor. Karakterin yaşadığı vicdan azabı ve psikolojik çöküş sahneler arasında öylesine hızlı atlanıyor ki Larry’nin içinde bulunduğu dehşeti ve trajediyi tam olarak içselleştiremiyoruz.
Bunun yanında kasaba halkının ve özellikle otoriter babasının, Larry’nin vücudundaki ısırık izlerine ve ısrarlı açıklamalarına karşı sergilediği mantık dışı körlük (“zihnin sana oyun oynuyor” ısrarı) hikayenin inandırıcılığını ve gerilim dozunu ciddi şekilde baltalıyor. Olaylar bir drama veya gotik korkudan ziyade, alelacele finale koşturulan bir tiyatro oyunu havasında ilerliyor.
Filmin sinema tarihine geçen kademeli dönüşüm sahneleri ve gümüş bastonlu finali elbette kendi dönemi için devrimsel. Ancak günümüz gözüyle bakıldığında, filmin teknik başarısı hikaye anlatımının zayıflığını örtmeye yetmiyor. Atmosfer ve ikonik görsellik var ama hikaye akışı seyirciyi yakalayıp içine çekmekte yetersiz kalıyor.
The Wolf Man (1941), kurtadam külliyatının saygıyı hak eden atalarından biri. Ancak sinematik açıdan hikayeyi iyi geçiremeyen, temposu düz ve duygusal bağı zayıf bir tecrübe. Kültürel mirası ve efekt geçmişi hatrına izlenir ama arkasında büyük bir senaryo başarısı beklememek lazım. (Zaten biraz ben de kurtadamım, halden anlarım)
The Wolf Man (1941) İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Aceleye Getirilmiş Trajedi
Filmin en büyük sorunu, 70 dakikalık kısa süresine çok şey sığdırmaya çalışırken olayların ve duygusal geçişlerin son derece yüzeysel kalması. Larry Talbot’ın memleketine dönüşü, Gwen ile aniden gelişen flörtü, çingene kampındaki uğursuz gece ve ardından gelen ısırılma vakası adeta bir çırpıda yaşanıp bitiyor. Karakterin yaşadığı vicdan azabı ve psikolojik çöküş sahneler arasında öylesine hızlı atlanıyor ki Larry’nin içinde bulunduğu dehşeti ve trajediyi tam olarak içselleştiremiyoruz.
Bunun yanında kasaba halkının ve özellikle otoriter babasının, Larry’nin vücudundaki ısırık izlerine ve ısrarlı açıklamalarına karşı sergilediği mantık dışı körlük (“zihnin sana oyun oynuyor” ısrarı) hikayenin inandırıcılığını ve gerilim dozunu ciddi şekilde baltalıyor. Olaylar bir drama veya gotik korkudan ziyade, alelacele finale koşturulan bir tiyatro oyunu havasında ilerliyor.
Efektlerin Gölgesinde Kalan Dramaturji
Filmin sinema tarihine geçen kademeli dönüşüm sahneleri ve gümüş bastonlu finali elbette kendi dönemi için devrimsel. Ancak günümüz gözüyle bakıldığında, filmin teknik başarısı hikaye anlatımının zayıflığını örtmeye yetmiyor. Atmosfer ve ikonik görsellik var ama hikaye akışı seyirciyi yakalayıp içine çekmekte yetersiz kalıyor.
Son Söz
The Wolf Man (1941), kurtadam külliyatının saygıyı hak eden atalarından biri. Ancak sinematik açıdan hikayeyi iyi geçiremeyen, temposu düz ve duygusal bağı zayıf bir tecrübe. Kültürel mirası ve efekt geçmişi hatrına izlenir ama arkasında büyük bir senaryo başarısı beklememek lazım. (Zaten biraz ben de kurtadamım, halden anlarım)
The Wolf Man (1941) İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.