MMO_Haberci
Yeni Uye
Dario Argento’nun Suspiria’sına baktığımızda, elimizde iki ayrı hikaye var: Biri senaryo kağıdındaki zayıf, yer yer tutmayan kurgu; diğeri ise perdede patlayan benzersiz sinematografi. Filmin senaryosuna ve karakter derinliğine yönelik eleştiriler haklı payına sahip olabilir, açıkçası olay örgüsü ve diyaloglar yer yer epey zayıf kalıyor. Ancak mesele yönetmenliğe, kompozisyona ve kamera önüne geldiğinde işin rengi tamamen değişiyor. Bu zayıflıkların arkasında, sinema tarihine adını altın harflerle yazdıran muazzam bir estetik vizyon yatıyor.
Argento ve Görüntü Yönetmeni Luciano Tovoli, her bir kareyi adeta klasik bir ressamın tuvali gibi tasarlamış.
Argento, anlatı tıkanmalarını ya da mantık hatalarını tamamen kendine has görsel ve işitsel bir “şov” ile örtmeyi başarıyor. Kamera hareketleri, bazen süzülen bir hayalet gibi akarken bazen de bir anda vahşi bir göz gibi avının üzerine atılıyor. Sahne geçişleri, paneller ve mizansen o kadar özgün ki, yönetmenlik koltuğunda oturan kişinin sinemanın biçimsel diline ne kadar hakim olduğunu açıkça görüyoruz.
Kısacası, Suspiria olay örgüsü ve senaryo bütünlüğü açısından yer yer dökülüyor olabilir; fakat Dario Argento’nun kurduğu gotik atmosfer, kamera kompozisyonları ve sinematografik cesaret, filmi kusurlarına rağmen gözlerini alamayacağınız bir başyapıt kılıyor. Biçimin içeriği bu kadar ezdiği başka bir film bulmak gerçekten çok zor.
Suspiria (1977) İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Kompozisyon ve Renk Paleti Dâhiliği
Argento ve Görüntü Yönetmeni Luciano Tovoli, her bir kareyi adeta klasik bir ressamın tuvali gibi tasarlamış.
- Çarpık Geometriler ve Derinlik: Sahnelerdeki simetri takıntısı, açılı koridorlar ve kadrajın içine yerleştirilen devasa gotik öğeler, karakterleri sürekli olarak yalnız ve kuşatılmış gösteriyor. Kompozisyonlar, izleyiciye doğrudan bir tedirginlik aktarmak için kusursuz bir mühendislikle kurulmuş.
- Technicolor Büyüsü: Dönem az kalan Technicolor 3-strip baskı sürecini sonuna kadar zorlayarak elde omuzdan sarkan, göz alıcı neon tonlar; pembeler, kan kırmızısı ve zehirli yeşiller… Hikaye ne kadar savruk olursa olsun, her bir karedeki renk dengesi ve ışık kullanımı gözü ardı edilemeyecek kadar büyüleyici.
Yönetmenlik Refleksleri ve Stilize Mizansen
Argento, anlatı tıkanmalarını ya da mantık hatalarını tamamen kendine has görsel ve işitsel bir “şov” ile örtmeyi başarıyor. Kamera hareketleri, bazen süzülen bir hayalet gibi akarken bazen de bir anda vahşi bir göz gibi avının üzerine atılıyor. Sahne geçişleri, paneller ve mizansen o kadar özgün ki, yönetmenlik koltuğunda oturan kişinin sinemanın biçimsel diline ne kadar hakim olduğunu açıkça görüyoruz.
Kısacası, Suspiria olay örgüsü ve senaryo bütünlüğü açısından yer yer dökülüyor olabilir; fakat Dario Argento’nun kurduğu gotik atmosfer, kamera kompozisyonları ve sinematografik cesaret, filmi kusurlarına rağmen gözlerini alamayacağınız bir başyapıt kılıyor. Biçimin içeriği bu kadar ezdiği başka bir film bulmak gerçekten çok zor.
Suspiria (1977) İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.