MMO_Haberci
Yeni Uye
Satoshi Kon’un sinema dünyasında bıraktığı son uzun metrajlı mirası olan Paprika (2006), rüya ile uyanıklık arasındaki çizgiyi tamamen yok eden görsel bir fırtına. Ancak animasyonun sunduğu sınırsız olanakları sonuna kadar zorlayan bu yapım, kimileri için hipnotik bir şaheserken kimileri için de hikâye anlatımından uzaklaşıp kaosun içinde kaybolan, rahatsız edici ve yorucu bir deneyim.
Freudyen Karmaşa ve Bastırılmış Dürtüler
Hikâye, insanların rüyalarına girip terapi yapmaya olanak tanıyan DC-Mini adlı prototip cihazın çalınmasıyla başlıyor. Bu teknoloji kötü niyetli ellerde kolektif bir zihin kontrol silahına dönüşürken; soğuk bilim insanı Dr. Atsuko Chiba ve onun rüya alemindeki özgür alter-egosu Paprika, olayın peşine düşüyor.
Film, Freud’un rüya analizi ve psikanaliz teorilerini adeta kurgunun temeline oturtuyor. Sigmund Freud’a göre rüyalar, bilincin bastırdığı arzuların ve ilkel dürtülerin (Id) semboller aracılığıyla gün yüzüne çıkmasıdır. Paprika’da da izlediğimiz tam olarak bu: Karakterlerin içlerinde tuttukları karanlık arzular, röntgencilik eğilimleri ve kontrolsüz cinsellik arayışları rüya aleminde serbest kalıyor.
Özellikle Atsuko Chiba’nın rüya alemindeki beden bulma biçimleri ve antagonist karakterlerin bilinçaltına yaptıkları müdahaleler, anlatıyı Freudyen bir psikanaliz seansından çok, müstehcen ve rahatsız edici bir dürtü geçidine dönüştürüyor. Zihnin mahremiyetinin ihlal edildiği bu sahneler, izleyicide anlamlı bir derinlik hissettirmekten ziyade ucuz bir kışkırtıcılık ve narsist bir kaotik yapı bırakıyor.
Akışkan Görsel Dil mi, Anlamsız Bir Gürültü mü?
Satoshi Kon denince akla gelen ilk şey sahneler arası pürüzsüz kurgu geçişleridir (match cut). Filmde bir asansör kapısı bir insanın travmasına, bir sirk çadırı sinema perdesine açılabiliyor. Christopher Nolan’ın Inception’ına da ilham veren bu yapı, Nolan’ın matematiksel ve kuralları olan rüya mimarisinin aksine; tamamen organik ve mantıksız bir akış izliyor.
Ancak filmin ikinci yarısında sokaklara taşan o meşhur geçit töreni (parade) sahnesiyle birlikte film, sinematik bir hikâye anlatmayı neredeyse tamamen bırakıyor. Yürüyen buzdolapları, konuşan bebekler, garip nesneler ve Susumu Hirasawa’nın etnik-elektronik müzikleri eşliğinde ilerleyen bu sekans; tüketim toplumunu eleştirmek isterken izleyiciyi anlamsız bir görsel bombardımanla baş başa bırakıyor.
Sonuç: Üslup Var, Ruh Eksik Gibi
Paprika, teknik olarak animasyon sanatının ne kadar ileri gidebileceğini kanıtlayan bir görsel gövde gösterisi. Ancak senaryonun mantık sınırlarını tamamen terk etmesi, bazı sahnelerin gereksiz derecede müstehcen ve rahatsız edici tonlara kayması ve karakter derinliğinin bu kaosun altında ezilmesi, filmi sürükleyici bir deneyim olmaktan çıkarıyor. Görsel bir çılgınlık izlemek isteyenler için cazip olabilir; fakat sağlam bir anlatı ve anlam arayanlar için yorucu ve bağ kurulması zor bir yapım.
Satoshi Kon’un Zihin Yanılsaması: Paprika İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Freudyen Karmaşa ve Bastırılmış Dürtüler
Hikâye, insanların rüyalarına girip terapi yapmaya olanak tanıyan DC-Mini adlı prototip cihazın çalınmasıyla başlıyor. Bu teknoloji kötü niyetli ellerde kolektif bir zihin kontrol silahına dönüşürken; soğuk bilim insanı Dr. Atsuko Chiba ve onun rüya alemindeki özgür alter-egosu Paprika, olayın peşine düşüyor.
Film, Freud’un rüya analizi ve psikanaliz teorilerini adeta kurgunun temeline oturtuyor. Sigmund Freud’a göre rüyalar, bilincin bastırdığı arzuların ve ilkel dürtülerin (Id) semboller aracılığıyla gün yüzüne çıkmasıdır. Paprika’da da izlediğimiz tam olarak bu: Karakterlerin içlerinde tuttukları karanlık arzular, röntgencilik eğilimleri ve kontrolsüz cinsellik arayışları rüya aleminde serbest kalıyor.
Özellikle Atsuko Chiba’nın rüya alemindeki beden bulma biçimleri ve antagonist karakterlerin bilinçaltına yaptıkları müdahaleler, anlatıyı Freudyen bir psikanaliz seansından çok, müstehcen ve rahatsız edici bir dürtü geçidine dönüştürüyor. Zihnin mahremiyetinin ihlal edildiği bu sahneler, izleyicide anlamlı bir derinlik hissettirmekten ziyade ucuz bir kışkırtıcılık ve narsist bir kaotik yapı bırakıyor.
Akışkan Görsel Dil mi, Anlamsız Bir Gürültü mü?
Satoshi Kon denince akla gelen ilk şey sahneler arası pürüzsüz kurgu geçişleridir (match cut). Filmde bir asansör kapısı bir insanın travmasına, bir sirk çadırı sinema perdesine açılabiliyor. Christopher Nolan’ın Inception’ına da ilham veren bu yapı, Nolan’ın matematiksel ve kuralları olan rüya mimarisinin aksine; tamamen organik ve mantıksız bir akış izliyor.
Ancak filmin ikinci yarısında sokaklara taşan o meşhur geçit töreni (parade) sahnesiyle birlikte film, sinematik bir hikâye anlatmayı neredeyse tamamen bırakıyor. Yürüyen buzdolapları, konuşan bebekler, garip nesneler ve Susumu Hirasawa’nın etnik-elektronik müzikleri eşliğinde ilerleyen bu sekans; tüketim toplumunu eleştirmek isterken izleyiciyi anlamsız bir görsel bombardımanla baş başa bırakıyor.
Sonuç: Üslup Var, Ruh Eksik Gibi
Paprika, teknik olarak animasyon sanatının ne kadar ileri gidebileceğini kanıtlayan bir görsel gövde gösterisi. Ancak senaryonun mantık sınırlarını tamamen terk etmesi, bazı sahnelerin gereksiz derecede müstehcen ve rahatsız edici tonlara kayması ve karakter derinliğinin bu kaosun altında ezilmesi, filmi sürükleyici bir deneyim olmaktan çıkarıyor. Görsel bir çılgınlık izlemek isteyenler için cazip olabilir; fakat sağlam bir anlatı ve anlam arayanlar için yorucu ve bağ kurulması zor bir yapım.
Satoshi Kon’un Zihin Yanılsaması: Paprika İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.