MMO_Haberci
Yeni Uye
David Lynch maratonumuzda The Straight Story’nin sakin, mısır tarlalarıyla kaplı huzurlu dünyasından sonra, Hollywood’un ışıltılı ama insanı yutup tüküren karanlık kabusuna sert bir dönüş yapıyoruz: Mulholland Drive (2001).
Gelin bu filmi öyle karmaşık teorilere, ukala film eleştirmeni terimlerine falan boğmayalım. Çünkü Mulholland Drive aslında çözülmesi gereken zor bir bulmaca değil; tamamen kıskançlık, hayal kırıklığı ve vicdan azabı altında ezilen bir kadının (Diane) parçalanmış zihnini izlediğimiz, iliklere kadar hissettiren bir film.
Filmin ilk iki saati boyunca izlediğimiz şey, aslında başarısız, kıskanç ve hırslanmış bir kadın olan Diane’in (Naomi Watts) intihar etmeden hemen önce zihninde kurduğu pembe rüya. Rüyasındaki “Betty”; aşırı masum, yetenekli ve Hollywood’a yeni adım atmış cıvıl cıvıl bir kız. Ama mavi kutu açılıp rüya bittiğinde, karşımıza Diane’in sefil, aşağılanmış ve kıskançlıktan gözü dönmüş acı gerçekliği çıkıyor. Bütün tatlı gizem ve heyecan, aslında canice öldürttüğü eski sevgilisinin ardından duyduğu ağır vicdan azabından kaçma çabası. Betty, Diane’in olmak istediği masum kişi; rüyasındaki hafızasını kaybetmiş Rita ise öldürttüğü sevgilisinin kendisine muhtaç olan versiyonu.
Sinema tarihinin en tüyler ürperten anlarından biri kesinlikle o Club Silencio sahnesi. Sahnede sürekli “No hay banda” (Orkestra yok, her şey bir bant kaydı, her şey bir illüzyon) diye bağırılmasına rağmen, kadın şarkıyı söylerken pat diye yere yığılıyor ama sesi çalmaya devam ediyor. İşte orası, Diane’in kafasında kurduğu o tatlı rüya dünyasının çatırdayarak yıkıldığı an. Her şeyin bir yalandan ve hayalden ibaret olduğu gerçeği yüzümüze vurulurken, biz de tıpkı salonda titreyen Betty ile Rita gibi koltuğa çakılıp kalıyoruz. Gerçeklik, rüyanın kapısını kırıp içeri giriyor.
Filmdeki semboller aslında düşündüğümüz kadar karmaşık değil, hepsi hislerle alakalı:
Mulholland Drive, bize hazır cevaplar vermeyen, ama bizi rüya ile gerçeklik arasındaki çizgiye hapsedip kaslarımızı kastıran devasa bir yapıt. Lynch, sinemanın sadece bir hikaye anlatmak olmadığını, doğrudan insanın bilinçaltına ve hislerine dokunan bir sanat olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
Mulholland Drive İncelemesi: Her Şey Bir İllüzyon ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Gelin bu filmi öyle karmaşık teorilere, ukala film eleştirmeni terimlerine falan boğmayalım. Çünkü Mulholland Drive aslında çözülmesi gereken zor bir bulmaca değil; tamamen kıskançlık, hayal kırıklığı ve vicdan azabı altında ezilen bir kadının (Diane) parçalanmış zihnini izlediğimiz, iliklere kadar hissettiren bir film.
1. Masum Bir Rüyadan Gerçekliğe: Betty / Diane
Filmin ilk iki saati boyunca izlediğimiz şey, aslında başarısız, kıskanç ve hırslanmış bir kadın olan Diane’in (Naomi Watts) intihar etmeden hemen önce zihninde kurduğu pembe rüya. Rüyasındaki “Betty”; aşırı masum, yetenekli ve Hollywood’a yeni adım atmış cıvıl cıvıl bir kız. Ama mavi kutu açılıp rüya bittiğinde, karşımıza Diane’in sefil, aşağılanmış ve kıskançlıktan gözü dönmüş acı gerçekliği çıkıyor. Bütün tatlı gizem ve heyecan, aslında canice öldürttüğü eski sevgilisinin ardından duyduğu ağır vicdan azabından kaçma çabası. Betty, Diane’in olmak istediği masum kişi; rüyasındaki hafızasını kaybetmiş Rita ise öldürttüğü sevgilisinin kendisine muhtaç olan versiyonu.
2. Silencio Kulübü: İllüzyonun Patlama Zamanı
Sinema tarihinin en tüyler ürperten anlarından biri kesinlikle o Club Silencio sahnesi. Sahnede sürekli “No hay banda” (Orkestra yok, her şey bir bant kaydı, her şey bir illüzyon) diye bağırılmasına rağmen, kadın şarkıyı söylerken pat diye yere yığılıyor ama sesi çalmaya devam ediyor. İşte orası, Diane’in kafasında kurduğu o tatlı rüya dünyasının çatırdayarak yıkıldığı an. Her şeyin bir yalandan ve hayalden ibaret olduğu gerçeği yüzümüze vurulurken, biz de tıpkı salonda titreyen Betty ile Rita gibi koltuğa çakılıp kalıyoruz. Gerçeklik, rüyanın kapısını kırıp içeri giriyor.
3. Mavi Kutu, Anahtar ve Weirdo Adam
Filmdeki semboller aslında düşündüğümüz kadar karmaşık değil, hepsi hislerle alakalı:
- Mavi Kutu ve Mavi Anahtar: Mavi anahtar, Diane’in sevgilisini öldürtmek için kiralık katile bastığı son tetik düğmesinin, yani cinayetin kanıtı. Mavi kutu ise Diane’in bastırmaya çalıştığı o ağır suçluluk duygusu. Kutunun içi açıldığı an rüya bitiyor ve Diane kendi cehennemine uyanıyor.
- Restoranın Arkasındaki Evsiz Adam: Filmin başlarında bir adamın restoranın arkasında görüp korkudan düşüp öldüğü çirkin, tekinsiz figür… adam aslında Hollywood’un parlak ışıklarının altındaki çürümüşlüğün ve Diane’in içindeki karanlık, katil ruhun dışa vurumu.
- Teyze ve İhtiyar Çift: Filmin başında Betty’ye tatlı tatlı gülümseyen sevimli yaşlı çift, filmin sonunda Diane’in kapısının altından süzülüp onu deliliğe sürükleyen vicdan azabı canavarlarına dönüşüyor.
Son Söz
Mulholland Drive, bize hazır cevaplar vermeyen, ama bizi rüya ile gerçeklik arasındaki çizgiye hapsedip kaslarımızı kastıran devasa bir yapıt. Lynch, sinemanın sadece bir hikaye anlatmak olmadığını, doğrudan insanın bilinçaltına ve hislerine dokunan bir sanat olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
Mulholland Drive İncelemesi: Her Şey Bir İllüzyon ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.