MMO_Haberci
Yeni Uye
Sinema tarihinde öyle filmler çöp var ki, ne tamamen gömebilirsiniz ne de göklere çıkarabilirsiniz. Tim Burton’ın 1996 yapımı Mars Attacks! (Çılgın Marslılar) filmi tam olarak bu sınırda duran, seyirciyi ikiye bölen yapımlardan biri.
Afişteki devasa oyuncu kadrosunu görüp ekran karşısına geçenlerin büyük bir kısmı jenerik aktığında aynı şeyi hissediyor: “İyi de, biz az önce tam olarak ne izledik ne anladık?”
Gelin filmin dalga geçtiği bilimkurgu mirasına bir bakalım, sonra da neden bu kadar bomboş hissettirdiğini konuşalım.
Filmi anlamak için önce beslendiği kaynağa bakmak lazım. Mars Attacks!, sanılanın aksine bir roman ya da çizgi roman uyarlaması değil. Film, Topps firmasının 1962 yılında çıkardığı meşhur sakız kartları serisine dayanıyor. O dönem çocukların ve gençlerin topladığı bu kartlar; vahşi uzaylıları, patlayan şehirleri ve abartılı istila sahnelerini anlatıyordu.
Tim Burton da filmi çekerken tam olarak 1950’lerin Amerikan B-Movie (B-Tipi) bilimkurgu sinemasına saygı duruşunda bulunuyor. The War of the Worlds (1953) veya Earth vs. the Flying Saucers (1956) gibi dönemin klasik uzaylı istilası filmlerinin retro estetiğini, “uçan daire” klişelerini ve o dönemin saf atom çağı korkularını alıp abartılı bir parodiye dönüştürüyor. Uzaylıların bilerek uyduruk tutulmuş “Ack! Ack!” sesleri ve yeşil beyinleri tamamen o dönemin ucuz bilimkurgu dergilerinden ve filmlerinden fırlama.
İşin sinemasal ve kültürel arka planı ne kadar renkli olursa olsun, günün sonunda ekran karşısında izlediğimiz şey bir film. Ve filmin en büyük problemi, seyirciye tutunacak hiçbir şey vermemesi.
Mars Attacks!, 50’lerin klişeleriyle dalga geçeyim derken kendisi dev bir klişe yumağına ve derinliksizliğe dönüşüyor:
Mars Attacks!, 1950’lerin B-film estetiğine ve nostaljik bilimkurgu kalıplarına meraklı olanlar için görsel bir absürtlük şöleni sunuyor olabilir. Ancak sinemada derinlik, tutarlı bir hikaye akışı, iyi işlenmiş karakterler ve gerçekten güldüren bir mizah arıyorsanız; ne yazık ki arkasında büyük bir boşluk ve zaman kaybı bırakıyor.
Mars Attacks! İncelemesi: Dev Kadro ve Kocaman Bir Boşluk ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Afişteki devasa oyuncu kadrosunu görüp ekran karşısına geçenlerin büyük bir kısmı jenerik aktığında aynı şeyi hissediyor: “İyi de, biz az önce tam olarak ne izledik ne anladık?”
Gelin filmin dalga geçtiği bilimkurgu mirasına bir bakalım, sonra da neden bu kadar bomboş hissettirdiğini konuşalım.
Nereden Çıktı Bu Kocaman Beyinli Marslılar? (B-Movie ve Sakız Kartları)
Filmi anlamak için önce beslendiği kaynağa bakmak lazım. Mars Attacks!, sanılanın aksine bir roman ya da çizgi roman uyarlaması değil. Film, Topps firmasının 1962 yılında çıkardığı meşhur sakız kartları serisine dayanıyor. O dönem çocukların ve gençlerin topladığı bu kartlar; vahşi uzaylıları, patlayan şehirleri ve abartılı istila sahnelerini anlatıyordu.
Tim Burton da filmi çekerken tam olarak 1950’lerin Amerikan B-Movie (B-Tipi) bilimkurgu sinemasına saygı duruşunda bulunuyor. The War of the Worlds (1953) veya Earth vs. the Flying Saucers (1956) gibi dönemin klasik uzaylı istilası filmlerinin retro estetiğini, “uçan daire” klişelerini ve o dönemin saf atom çağı korkularını alıp abartılı bir parodiye dönüştürüyor. Uzaylıların bilerek uyduruk tutulmuş “Ack! Ack!” sesleri ve yeşil beyinleri tamamen o dönemin ucuz bilimkurgu dergilerinden ve filmlerinden fırlama.
Bilgi Tamam da… Hani Hikaye? Hani Karakterler?
İşin sinemasal ve kültürel arka planı ne kadar renkli olursa olsun, günün sonunda ekran karşısında izlediğimiz şey bir film. Ve filmin en büyük problemi, seyirciye tutunacak hiçbir şey vermemesi.
Mars Attacks!, 50’lerin klişeleriyle dalga geçeyim derken kendisi dev bir klişe yumağına ve derinliksizliğe dönüşüyor:
- Ne Bir Olay Var Ne de Karakter: İstila filmlerinde seyirciyi yakalayan şey ya karakterlerin hayatta kalma mücadelesidir ya da olayların gidişatındaki gerilim. Burada ise ne düzgün bir karakter gelişimi izliyoruz ne de olayların bir derinliği var. “Uzaylılar geldi, darmadağın etti, gitti” çizgisinden bir adım öteye geçemeyen bir senaryo düzeni hakim.
- Mizah Hedefini Tutturamıyor: Parodi ve absürt komedi dediğimiz şey arkasında zekice yazılmış bir mizah zamanlaması ister. Filmdeki geyikler ve absürt sahneler bir noktadan sonra komik gelmekten çıkıp sadece baymaya ve kendini tekrarlamaya başlıyor.
- Boşa Harcanan Kadro: Kadroda kimler yok ki… Jack Nicholson, Pierce Brosnan, Glenn Close, Sarah Jessica Parker, Natalie Portman, Michael J.Fox… Fakat bu kadar devasa bir kadro, senaryodaki yüzeysellik yüzünden kartondan fırlamış çizgi film figürleri gibi ortalıkta dolanmaktan öteye gidemiyor.
Son Söz
Mars Attacks!, 1950’lerin B-film estetiğine ve nostaljik bilimkurgu kalıplarına meraklı olanlar için görsel bir absürtlük şöleni sunuyor olabilir. Ancak sinemada derinlik, tutarlı bir hikaye akışı, iyi işlenmiş karakterler ve gerçekten güldüren bir mizah arıyorsanız; ne yazık ki arkasında büyük bir boşluk ve zaman kaybı bırakıyor.
Mars Attacks! İncelemesi: Dev Kadro ve Kocaman Bir Boşluk ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.