Manderley’nin Gölgesinde Bir Hitchcock Sınavı: Rebecca İncelemesi

[MMO_Haberci]

Alfred Hitchcock’un Hollywood’a ayak bastığı ilk iş olan 1940 yapımı Rebecca, sinema tarihinin en ilginç ve en rahatsız edici psikolojik gerilimlerinden biri. Rear Window’da bir odanın içinde oturup karşı binayı dikizleyen işkillendirici merak, burada yerini koskoca bir malikanenin corridor’larında kaybolan ve ölmüş bir kadının gölgesi altında ezilen “isimsiz” bir kadının klostrofobisine bırakıyor.
Hitchcock’un rejisine yine laf yok; ama bu filmi asıl özel kılan şey, sinemada pek az örneğini gördüğümüz “görünmeyen ana karakter” illüzyonu ve kusursuz gotik atmosfer.

Görünmeyen Kadın​

Filmin adı Rebecca. Ancak iki saat boyunca perdede Rebecca’nın yüzünü bir kez bile görmüyoruz. Kadın yok, ama varlığı Manderley’nin her taşına, harflerine (meşhur ‘R’ logosu), deniz kokusuna ve evdeki herkesin zihnine kazınmış durumda.
Hitchcock burada harika bir psikolojik oyun oynuyor:

• İsimsiz Başrol: Joan Fontaine’in canlandırdığı ana karakterimizin film boyunca bir ismini bile öğrenemiyoruz. Sadece “ikinci Mrs. de Winter”. Hitchcock, kızın isimsizliğiyle Rebecca’nın devasa gölgesini çarpıştırarak izleyiciye “Sen bu evde hiçbir şeysin” hissini daha ilk andan aşılıyor.
• Yokluktan Doğan Gerilim: Bir karakteri göstermeden bu kadar korkutucu ve baskın kılmak muazzam bir senaryo ve reji başarısı. Rebecca bir hayalet değil, ama bıraktığı izler ve insanların kafasındaki imajı, gerçek bir hortlaktan çok daha yıkıcı.

Mrs. Danvers: Gerilim Sinemasında En Uncanny Karakterlerden Biri​

Eğer filmde Rebecca’nın ruhunu somutlaştıran biri varsa, o da kesinlikle kâhya Mrs. Danvers (Judith Anderson).

• Kımıldamayan Hayalet: Danvers sahnelerde neredeyse hiç yürümez; kamera açıldığında sanki aniden orada belirmiş gibidir. Hitchcock, Judith Anderson’ı izletirken ayak hareketlerini neredeyse hiç göstermez, bu da kadının havada süzülen bir iblis gibi algılanmasını sağlar.
• Takıntı ve Psikolojik Şiddet: Danvers’ın Rebecca’ya olan marazi, saplantılı ve örtük arzularla dolu bağlılığı, yeni gelin üzerindeki baskıyı bir işkenceye dönüştürür. Balo elbisesi sahnesi ve pencereden atlamasını telkin ettiği o meşhur sahne, sinema tarihinin en saf manipülasyon anlarındandır.

Manderley: Canlı Bir Hapis ve Fact’ler​

Manderley Malikanesi, filmdeki en büyük oyunculardan biri. Dışarıdan büyüleyici bir İngiliz aristokrasi simgesi gibi duran bu yapı, içeri girdiğiniz an insanı yutan bir kapana, gotik bir hapishaneye dönüşüyor.

• Maket Manderley: Manderley Malikanesi ve o meşhur sisli deniz kıyısı sahnelerinin büyük bir kısmı aslında stüdyoda inşa edilen inanılmaz detaylı maketlerle ve arka fon boyamalarıyla (matte painting) çekildi. Hitchcock’un ışık ve gölge kullanımı (Chiaroscuro) sayesinde o maketler devasa bir şatoya dönüştü.
• Oscar Başarısı: Rebecca, Hitchcock’un kariyerinde En İyi Film Oscar’ını kazanan tek filmidir. Gerçi ödülü yapımcı David O. Selznick kucakladı ve Hitchcock ile Selznick arasındaki o meşhur “kimin filmi?” kavgası film boyunca set atmosferine de yansıdı. Selznick daha melodramatik bir şey isterken, Hitchcock hikâyeyi gotik bir gerilime bükmeyi başardı.
• Joan Fontaine’e Yapılan Psikolojik Baskı: Hitchcock, Joan Fontaine’in filmdeki o ürkek, güvensiz ve ezilmiş ruh halini yakalamak için setteki herkese Fontaine’e soğuk davranmalarını ve kimsenin onu sevmediğini söylemiştir. Yani kızın perdede gördüğümüz o çaresiz ve gergin halleri kısmen oldukça gerçek!
  Rebecca, bir adamın geçmişiyle, bir kadının kıskançlığıyla ve bir evin hafızasıyla insanı boğan; “yeni gelen” olmanın getirdiği o eziklik hissini en iyi işleyen gotik gerilimlerden biri.

Manderley’nin Gölgesinde Bir Hitchcock Sınavı: Rebecca İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.