MMO_Haberci
Yeni Uye
Günün sonunda hepimizin hayatında “Bu kadar da olmaz” dediğimiz anlar olur. Ekmeğin yağlı tarafının yere düşmesi, otobüsün tam durağa yanaşırken kaçması, anahtarın halının tam ortasındaki çatlağa girmesi… evet bunlar asla başımıza gelmedi. Luck, işte bu günlük beceriksizliklerimizi ve evrenin bize attığı küçük kazıkları alıp arkasına devasa bir fabrika sistemi koymaya çalışan bir film.
Çok lafı dolandırmaya gerek yok; mekan tasarımı, renkler, yukarısı pırıl pırıl, aşağısı sanayi sitesi kafasındaki dünya olayları tatlı ama “Vay be, ne dünya kurmuşlar!” dedirtip akılları baştan almıyor. Bir kere girip gezersin, fikri anlarsın, sonra da “Tamam abi eyvallah” deyip yoluna bakarsın. Filmin asıl olayı mekanlar değil zaten; Sam ile Bob’un arasındaki tam bir Yin-Yang dengesi.
Sam Greenfield, kelimenin tam anlamıyla “evlerden ırak” bir talihsizlik abidesi. Kızın hayatı sakarlık ve terslikler üzerine kurulu ama karakterin olayı pes etmemesi. Zaten filmin başından itibaren Sam’in başına gelenleri izlerken “Tamam şimdi ne kırılacak, nereye çarpacak?” diye bekliyorsunuz.
Sonra devreye Bob giriyor. İskoç aksanıyla konuşan, kendinden son derece emin, takılmaca kafasında takılan bir siyah kedi. Kedi figürü zaten sinemada her zaman tutar ama burada Sam’in o panik, sürekli bir şeyleri toparlamaya çalışan halleriyle Bob’un “Hallederiz ya” rahatlığı birleşince ortaya filmin en çalışan mekanizması çıkıyor. Birisi katıksız kaos, diğeri kaosu idare etmeye çalışan uyanık bir figür. Tam bir siyah-beyaz, gece-gündüz meselesi.
Film aslında “Şanssızlık kötü bir şey midir?” sorusu üzerinden dönüyor. Hani hep deriz ya, “Keşke her işim rast gitse, hiç aksilik çıkmasa.” Film tam olarak buna itiraz ediyor:
Kusursuz Şans Sıkıcıdır: Her şeyin tıkır tıkır işlediği, sıfır hatayla dönen bir hayat aslında felaket monoton.
Şanssızlık Bir İhtiyaçtır: Başına gelen aksilikler olmasa, insan nasıl çözüm üreteceğini, nasıl esneyeceğini veya başkalarına nasıl uyum sağlayacağını öğrenemez.
Yani Sam’in hayatındaki o bitmeyen sakarlıklar, aslında onu insanlara bağlayan, başkalarına empati duymasını sağlayan temel çimento. Film diyor ki: “Hayatına biraz kaotik dokunuş şart, yoksa dümdüz robot gibi yaşar gidersin.”
Luck, sinema tarihini baştan yazmıyor, devasa felsefi derinliklere dalıp kafamızı patlatmıyor. Ama hafta sonu çayını/kahveni alıp arkana yaslandığında, Bob’un laf sokmalarına gülüp Sam’in döküp saçmalarını izlerken vakit geçirmelik son derece samimi ve eğlenceli bir iş. Çok kasmadan, mesajını net verip çekiliyor.
Siyah kedilerin uğursuz değil, bilakis aksiliklerin içinde yol bulmayı öğreten birer yol arkadaşı olduğunu hatırlatması da ekstra bonusu.
Luck (2022) İncelemesi: Beceriksizlik ve İskoç Aksanlı Siyah Kediler ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Çok lafı dolandırmaya gerek yok; mekan tasarımı, renkler, yukarısı pırıl pırıl, aşağısı sanayi sitesi kafasındaki dünya olayları tatlı ama “Vay be, ne dünya kurmuşlar!” dedirtip akılları baştan almıyor. Bir kere girip gezersin, fikri anlarsın, sonra da “Tamam abi eyvallah” deyip yoluna bakarsın. Filmin asıl olayı mekanlar değil zaten; Sam ile Bob’un arasındaki tam bir Yin-Yang dengesi.
Talihsizlikler Silsilesi ve Bob Factor
Sam Greenfield, kelimenin tam anlamıyla “evlerden ırak” bir talihsizlik abidesi. Kızın hayatı sakarlık ve terslikler üzerine kurulu ama karakterin olayı pes etmemesi. Zaten filmin başından itibaren Sam’in başına gelenleri izlerken “Tamam şimdi ne kırılacak, nereye çarpacak?” diye bekliyorsunuz.
Sonra devreye Bob giriyor. İskoç aksanıyla konuşan, kendinden son derece emin, takılmaca kafasında takılan bir siyah kedi. Kedi figürü zaten sinemada her zaman tutar ama burada Sam’in o panik, sürekli bir şeyleri toparlamaya çalışan halleriyle Bob’un “Hallederiz ya” rahatlığı birleşince ortaya filmin en çalışan mekanizması çıkıyor. Birisi katıksız kaos, diğeri kaosu idare etmeye çalışan uyanık bir figür. Tam bir siyah-beyaz, gece-gündüz meselesi.
Neymiş Bu İşin Hikmeti?
Film aslında “Şanssızlık kötü bir şey midir?” sorusu üzerinden dönüyor. Hani hep deriz ya, “Keşke her işim rast gitse, hiç aksilik çıkmasa.” Film tam olarak buna itiraz ediyor:
Kusursuz Şans Sıkıcıdır: Her şeyin tıkır tıkır işlediği, sıfır hatayla dönen bir hayat aslında felaket monoton.
Şanssızlık Bir İhtiyaçtır: Başına gelen aksilikler olmasa, insan nasıl çözüm üreteceğini, nasıl esneyeceğini veya başkalarına nasıl uyum sağlayacağını öğrenemez.
Yani Sam’in hayatındaki o bitmeyen sakarlıklar, aslında onu insanlara bağlayan, başkalarına empati duymasını sağlayan temel çimento. Film diyor ki: “Hayatına biraz kaotik dokunuş şart, yoksa dümdüz robot gibi yaşar gidersin.”
Neticede…
Luck, sinema tarihini baştan yazmıyor, devasa felsefi derinliklere dalıp kafamızı patlatmıyor. Ama hafta sonu çayını/kahveni alıp arkana yaslandığında, Bob’un laf sokmalarına gülüp Sam’in döküp saçmalarını izlerken vakit geçirmelik son derece samimi ve eğlenceli bir iş. Çok kasmadan, mesajını net verip çekiliyor.
Siyah kedilerin uğursuz değil, bilakis aksiliklerin içinde yol bulmayı öğreten birer yol arkadaşı olduğunu hatırlatması da ekstra bonusu.
Luck (2022) İncelemesi: Beceriksizlik ve İskoç Aksanlı Siyah Kediler ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.