MMO_Haberci
Yeni Uye
10 sezonluk devasa ana destan, Distant Lands ile gelen vedalar ve Fionna and Cake ile yüzümüze çarpan müthiş buhranlardan sonra Ooo Diyarı’na dönmek, hepimizde tanıdık “eve dönüş” hissini yaratmayı düşünmüş. Bütün ağır krizlerden ve çoklu evrenleri kurtarma çabalarından sonra, evrenin omuzlarındaki majör yükleri atıp “Yan Görevler” ile nefes alacağımız düşüncesi başlarda gerçekten çok cazipti. Ancak Side Quests, bu nostaljik krediyi maalesef cömertçe harcayan, inişli çıkışlı ve yer yer kendi mirasına ihanet eden bir seyirlik olmuş.
Gelin, bu çerezlik ama bir o kadar da tartışmalı yeni maceraları masaya yatıralım.
İlk bölümün bize sunduğu en büyük ve belki de en başarılı yenilik kesinlikle görsel ve işitsel diliydi. Karakterlerin geçmişteki “toy” hallerine odaklanılması, animasyon ekibinin çizimleri biraz daha serbest, acemi ve deneysel bırakmasına olanak tanımış.
Finn’in kılıç sallayışındaki hamlık, arka planda çalan lo-fi ve deneysel müzikler… “Evet, aynı evrendeyiz ama bu onların hayatının farklı, daha çiğ bir dönemi” hissini çok iyi geçiriyor. Sürekli aynı kusursuz sanat tasarımını izlemektense, böyle majör olmayan bir yapımda bu tarz görsel farklılıklar denemeleri, seriye taze bir kan pompalamış. İlk bölümlerde saf, basit canavar pataklama işlerine dönmek içimizde garip bir huzur yaratıyor ama kötü dizi.
Ancak bu tatlı nostalji rüzgarı ne yazık ki birkaç bölüm sonra yerini ağır bir bıkkınlığa bırakıyor. İlk beş bölümü geride bıraktığınızda, “oldu-bittiye gelen” çocukça tempo sevimli bir tercih olmaktan çıkıp can sıkıcı bir hal alıyor. Biz bu karakterlerin travmalarıyla büyüdük; onları tekrar hiçbir şey yaşamamış, içi boşaltılmış olay örgülerinin içine atmak, seyirciye “Biz neden tekrar bu sığlığa düştük?” dedirtiyor.
Fakat serinin asıl affedilmez günahı 13. bölüm civarında patlak veriyor: Evrenin kendi kurduğu hafızaya sırt çevirmesi. 10 yıl boyunca ilmek ilmek işlenen mitolojiyi ve zaman çizgisini sırf çerezlik içerik üreteceğiz diye çöpe atmaları tam anlamıyla bir saygısızlık. Finn ve Jake’in Marceline ile olan ikonik, ürkütücü ilk tanışma hikayesini (Eviction!) hiçe sayıp, geçmişte sanki sürekli görüşüyorlarmış gibi bir dinamik yaratılması, serinin sadık hayranları için ekranı kapatma sebebi. Bir “yan görev” yapabilirsiniz ama ana serinin temel taşlarını yerinden oynatamazsınız.
Tam “Bu seri iflah olmaz” deyip ümidi kesmişken, dizi 14. bölümüyle masaya (tam anlamıyla) bir FRP zarı atıyor ve üzerindeki ölü toprağını silkeliyor.
Bir masaüstü rol yapma oyunu (TTRPG) konseptine adanan bu bölüm, koca sezonun en parlayan yıldızı. Lady Rainicorn’un Oyun Yöneticisi (DM) koltuğuna oturduğu; Prenses Ciklet, Marceline ve LSP’nin (Yumrulu Uzay Prensesi) oyuncu olduğu efsanevi oturum, bir rol yapma oyununda yaşanabilecek en gerçekçi krizleri sunuyor.
Üstelik oyun evreni içinde anlatımı kolaylaştırmak adına Lady Rainicorn’a İngilizce seslendirme verilmesi (lore açısından tartışmalı olsa da) bölüme inanılmaz komik ve taze bir katman katmış. İlk 13 bölümün o tekrarlayan sığlığını kıran bu Kızlar Gecesi / D&D konsepti, Ooo Diyarı’nın aslında ne kadar eğlenceli dinamiklere sahip olduğunu bize tekrar hatırlatıyor.
Adventure Time: Side Quests, görsel deneyselliğiyle kalbimizi kazanıp, kendi lore’una (mitolojisine) yaptığı saygısızlıklarla o kalbi kıran, dengesiz bir yapım. Eğlenceli bir çerezlik arayanlar için yer yer keyifli olsa da, karakter gelişimi ve hikaye derinliği bekleyenleri ağır bir hayal kırıklığına uğratıyor.
Yine de sadece muazzam D&D masası ve zarların havada uçuştuğu kaos için bile bazı bölümlere şans verilebilir. Ama günün sonunda şu gerçeği kabul etmemiz gerekiyor: Adventure Time güzel Side Quest kötü yeni Adventure time işleri iyi olabilir veya kötü olabilir ama biz hep bu evrendeyiz.
Adventure Time: Side Quests İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Gelin, bu çerezlik ama bir o kadar da tartışmalı yeni maceraları masaya yatıralım.
Görsel Nefes: Ham Çizgiler ve Toy Melodiler
İlk bölümün bize sunduğu en büyük ve belki de en başarılı yenilik kesinlikle görsel ve işitsel diliydi. Karakterlerin geçmişteki “toy” hallerine odaklanılması, animasyon ekibinin çizimleri biraz daha serbest, acemi ve deneysel bırakmasına olanak tanımış.
Finn’in kılıç sallayışındaki hamlık, arka planda çalan lo-fi ve deneysel müzikler… “Evet, aynı evrendeyiz ama bu onların hayatının farklı, daha çiğ bir dönemi” hissini çok iyi geçiriyor. Sürekli aynı kusursuz sanat tasarımını izlemektense, böyle majör olmayan bir yapımda bu tarz görsel farklılıklar denemeleri, seriye taze bir kan pompalamış. İlk bölümlerde saf, basit canavar pataklama işlerine dönmek içimizde garip bir huzur yaratıyor ama kötü dizi.
Hayal Kırıklığı: İçi Boşalan Hikayeler ve Sürekliliğe İhanet
Ancak bu tatlı nostalji rüzgarı ne yazık ki birkaç bölüm sonra yerini ağır bir bıkkınlığa bırakıyor. İlk beş bölümü geride bıraktığınızda, “oldu-bittiye gelen” çocukça tempo sevimli bir tercih olmaktan çıkıp can sıkıcı bir hal alıyor. Biz bu karakterlerin travmalarıyla büyüdük; onları tekrar hiçbir şey yaşamamış, içi boşaltılmış olay örgülerinin içine atmak, seyirciye “Biz neden tekrar bu sığlığa düştük?” dedirtiyor.
Fakat serinin asıl affedilmez günahı 13. bölüm civarında patlak veriyor: Evrenin kendi kurduğu hafızaya sırt çevirmesi. 10 yıl boyunca ilmek ilmek işlenen mitolojiyi ve zaman çizgisini sırf çerezlik içerik üreteceğiz diye çöpe atmaları tam anlamıyla bir saygısızlık. Finn ve Jake’in Marceline ile olan ikonik, ürkütücü ilk tanışma hikayesini (Eviction!) hiçe sayıp, geçmişte sanki sürekli görüşüyorlarmış gibi bir dinamik yaratılması, serinin sadık hayranları için ekranı kapatma sebebi. Bir “yan görev” yapabilirsiniz ama ana serinin temel taşlarını yerinden oynatamazsınız.
Çölde Bir Vaha: 14. Bölüm ve Zar Sesleri
Tam “Bu seri iflah olmaz” deyip ümidi kesmişken, dizi 14. bölümüyle masaya (tam anlamıyla) bir FRP zarı atıyor ve üzerindeki ölü toprağını silkeliyor.
Bir masaüstü rol yapma oyunu (TTRPG) konseptine adanan bu bölüm, koca sezonun en parlayan yıldızı. Lady Rainicorn’un Oyun Yöneticisi (DM) koltuğuna oturduğu; Prenses Ciklet, Marceline ve LSP’nin (Yumrulu Uzay Prensesi) oyuncu olduğu efsanevi oturum, bir rol yapma oyununda yaşanabilecek en gerçekçi krizleri sunuyor.
- Lady Rainicorn’un ince ince yazdığı hikayenin oyuncular tarafından tamamen sabote edilmesi,
- LSP’nin masadaki bitmek bilmeyen kaosu,
- Lady’nin çileden çıkıp oyunu adeta bir katliama çevirmesi…
Üstelik oyun evreni içinde anlatımı kolaylaştırmak adına Lady Rainicorn’a İngilizce seslendirme verilmesi (lore açısından tartışmalı olsa da) bölüme inanılmaz komik ve taze bir katman katmış. İlk 13 bölümün o tekrarlayan sığlığını kıran bu Kızlar Gecesi / D&D konsepti, Ooo Diyarı’nın aslında ne kadar eğlenceli dinamiklere sahip olduğunu bize tekrar hatırlatıyor.
Son Söz: Gitmeli mi, Kalmalı mı?
Adventure Time: Side Quests, görsel deneyselliğiyle kalbimizi kazanıp, kendi lore’una (mitolojisine) yaptığı saygısızlıklarla o kalbi kıran, dengesiz bir yapım. Eğlenceli bir çerezlik arayanlar için yer yer keyifli olsa da, karakter gelişimi ve hikaye derinliği bekleyenleri ağır bir hayal kırıklığına uğratıyor.
Yine de sadece muazzam D&D masası ve zarların havada uçuştuğu kaos için bile bazı bölümlere şans verilebilir. Ama günün sonunda şu gerçeği kabul etmemiz gerekiyor: Adventure Time güzel Side Quest kötü yeni Adventure time işleri iyi olabilir veya kötü olabilir ama biz hep bu evrendeyiz.
Adventure Time: Side Quests İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.