MMO_Haberci
Yeni Uye
Bu seriyi incelemekte geç kaldım evet biliyorum. Herkes konuşup tartışırken izlemek bu zamana kısmetmiş. Baştan söylemeliyim: Green Lantern Corps evreninin çizgi romanlardaki tüm uzay, yeşil-sarı yüzük hiyerarşisine veya Oa gezegeninin meclis kararlarına tamamen hâkim bir izleyici değilim. DC evrenine genel olarak aşinayım, çizgi romanlara ve karakterlerin kökenlerine taze bir bakışla yaklaşacak kadar altyapım var; ancak lanterns kısmında sıfırdan başlayan bir seyirci sayılırım. Zaten dizinin en büyük artılarından biri de tam olarak bu noktada devreye giriyor: Seni karmaşık uzay polisliği detaylarında boğmadan, evrenin yükü altında ezmeden hikayenin içine çekebilmesi.
İlk üç bölümü geride bıraktığımda aklımda son derece net bir kıyaslama belirdi. Lanterns, bana tam karantina günlerinde evde kapalıyken izlediğimiz, haftalık teoriler ürettiğimiz ve gizemiyle ekran başına kilitlendiğimiz görece kaliteli Marvel dizilerini (WandaVision, Loki) anımsattı. İlk üç bölüm boyunca ekran karşısında izleyiciye ucuz ve tempolu bir aksiyon sunulmuyor. Aksine, “Ana olay tam olarak nedir, neye hazırlanıyoruz, bu taşlar bizi nereye götürecek?” sorularını sorduran, yavaş yavaş işlenen ve arka planda sinsi sinsi büyüyen bir tehlike hissi yaratılıyor. Şehirde sürekli bir şeyler yükleniyor, gerilim tırmanıyor ama somut olarak gözünüzün önüne yıkıcı bir felaket konmuyor. Sürekli patlayan bombalar yerine, karakterlerin bakışlarına ve ortamın kasvetine dayanan ayakları yere basan bir anlatı tercih edilmiş.
Kişisel olarak bir bilimkurgu hayranıyım; kozmik temalı yapımları, evrenin derinliklerinde geçen hikayeleri ve uzay operalarını izlemeyi her zaman çok severim. Konu Green Lanterns olunca, doğası gereği devasa uzay gemilerinin, galaksiler arası diplomasi çatışmalarının ve ışıl ışıl kozmik savaşların yer aldığı bir görsellik bekliyorsunuz. Fakat dizi, bu beklentinin tam aksi yönünde hareket ederek kozmik taraflara neredeyse hiç girmiyor.
İlk bölümlerde bu durum zihnimde bir soru işareti yaratsa da, bölümler ilerledikçe bunun ne kadar doğru ve stratejik bir karar olduğunu fark ediyorsunuz. Günümüz televizyon standartlarında ve mevcut yapım bütçeleriyle kozmik evreni layıkıyla ekrana taşımak büyük bir risk; muhtemelen göze batan, inandırıcılığı zedeleyen ve yapımın karanlık atmosferine zarar veren bir görsel efekt cümbüşüyle karşılaşacaktık. Bunun yerine hikayeyi Amerika’nın kasvetli, içeriden çürüyen bir kasaba atmosferine indirgemek ve yapımı topraklayarak kaliteli bir polisiye/dram çizgisine oturtmak projeye fazlasıyla yaramış. Uzayın göz alıcı ışığından uzakta, yerin dibindeki bir gizemi araştırmak seyir zevkini katbekat artırıyor.
Beşinci bölüme gelindiğinde hikayedeki düğümler çözülmeye, olaylar hareketlenip vites artırmaya başlıyor; ancak dizi hiçbir noktada ana akım bir vur-kır-parçala festivaline dönüşmüyor. Sektörün ve süper kahraman türünün gürültülü aksiyon sahneleriyle dolup taştığı şu dönemde, karakter odaklı ve diyalog gücüne dayalı böylesine oturaklı bir seriye ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu bir kez daha gördüm.
Karakter yazımı açısından bakıldığında, özellikle John Stewart inanılmaz başarılı ve katmanlı bir şekilde işlenmiş. Yalnızca karakterin günümüzdeki durumunu değil; geçmişini, farklı zaman dilimlerinde yaşadığı kırılmaları ve askeri disiplinin arkasında yatan insanı adım adım izliyoruz. Karakteri sadece “elinde güçlü bir yüzük taşıyan kahraman” olmaktan çıkarıp, etten kemikten bir insana dönüştürmüşler. Hal Jordan ile aralarındaki kıdemli-çaylak, tecrübeli-idealist dinamiği de hikayenin ağırkanlı ama bir o kadar da sürükleyici temposunu besleyen en önemli motor haline gelmiş.
Lanterns, ilk andan itibaren devasa bir uzay savaşı ya da sürekli patlayan bir aksiyon arayan geleneksel izleyiciyi tatmin etmeyebilir. Ancak karanlık, derinlemesine işlenen, karakterlerini merkeze alan ve izleyicinin zihnini sürekli canlı tutan olgun bir gizem draması arayanlar için kaçırılmayacak bir yapım. DC’nin ekrandaki bu yeni, ayakları yere basan ve yetişkin tonu, doğru yönetilmiş beklentilerle birleştiğinde ortaya son dönemin en eli yüzü düzgün işlerinden birini çıkarıyor.
Puanım: 3.5 / 5
Lanterns İncelemesi: Yeşil Yüzük, Gri Mahalle ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Dizicilik Nasıl Gidiyor?
İlk üç bölümü geride bıraktığımda aklımda son derece net bir kıyaslama belirdi. Lanterns, bana tam karantina günlerinde evde kapalıyken izlediğimiz, haftalık teoriler ürettiğimiz ve gizemiyle ekran başına kilitlendiğimiz görece kaliteli Marvel dizilerini (WandaVision, Loki) anımsattı. İlk üç bölüm boyunca ekran karşısında izleyiciye ucuz ve tempolu bir aksiyon sunulmuyor. Aksine, “Ana olay tam olarak nedir, neye hazırlanıyoruz, bu taşlar bizi nereye götürecek?” sorularını sorduran, yavaş yavaş işlenen ve arka planda sinsi sinsi büyüyen bir tehlike hissi yaratılıyor. Şehirde sürekli bir şeyler yükleniyor, gerilim tırmanıyor ama somut olarak gözünüzün önüne yıkıcı bir felaket konmuyor. Sürekli patlayan bombalar yerine, karakterlerin bakışlarına ve ortamın kasvetine dayanan ayakları yere basan bir anlatı tercih edilmiş.
Beklentilerim ve Doğru Tercihler
Kişisel olarak bir bilimkurgu hayranıyım; kozmik temalı yapımları, evrenin derinliklerinde geçen hikayeleri ve uzay operalarını izlemeyi her zaman çok severim. Konu Green Lanterns olunca, doğası gereği devasa uzay gemilerinin, galaksiler arası diplomasi çatışmalarının ve ışıl ışıl kozmik savaşların yer aldığı bir görsellik bekliyorsunuz. Fakat dizi, bu beklentinin tam aksi yönünde hareket ederek kozmik taraflara neredeyse hiç girmiyor.
İlk bölümlerde bu durum zihnimde bir soru işareti yaratsa da, bölümler ilerledikçe bunun ne kadar doğru ve stratejik bir karar olduğunu fark ediyorsunuz. Günümüz televizyon standartlarında ve mevcut yapım bütçeleriyle kozmik evreni layıkıyla ekrana taşımak büyük bir risk; muhtemelen göze batan, inandırıcılığı zedeleyen ve yapımın karanlık atmosferine zarar veren bir görsel efekt cümbüşüyle karşılaşacaktık. Bunun yerine hikayeyi Amerika’nın kasvetli, içeriden çürüyen bir kasaba atmosferine indirgemek ve yapımı topraklayarak kaliteli bir polisiye/dram çizgisine oturtmak projeye fazlasıyla yaramış. Uzayın göz alıcı ışığından uzakta, yerin dibindeki bir gizemi araştırmak seyir zevkini katbekat artırıyor.
Aksiyonsuzluk İyi Geldi
Beşinci bölüme gelindiğinde hikayedeki düğümler çözülmeye, olaylar hareketlenip vites artırmaya başlıyor; ancak dizi hiçbir noktada ana akım bir vur-kır-parçala festivaline dönüşmüyor. Sektörün ve süper kahraman türünün gürültülü aksiyon sahneleriyle dolup taştığı şu dönemde, karakter odaklı ve diyalog gücüne dayalı böylesine oturaklı bir seriye ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu bir kez daha gördüm.
Karakter yazımı açısından bakıldığında, özellikle John Stewart inanılmaz başarılı ve katmanlı bir şekilde işlenmiş. Yalnızca karakterin günümüzdeki durumunu değil; geçmişini, farklı zaman dilimlerinde yaşadığı kırılmaları ve askeri disiplinin arkasında yatan insanı adım adım izliyoruz. Karakteri sadece “elinde güçlü bir yüzük taşıyan kahraman” olmaktan çıkarıp, etten kemikten bir insana dönüştürmüşler. Hal Jordan ile aralarındaki kıdemli-çaylak, tecrübeli-idealist dinamiği de hikayenin ağırkanlı ama bir o kadar da sürükleyici temposunu besleyen en önemli motor haline gelmiş.
Son Söz ve Genel Değerlendirme
Lanterns, ilk andan itibaren devasa bir uzay savaşı ya da sürekli patlayan bir aksiyon arayan geleneksel izleyiciyi tatmin etmeyebilir. Ancak karanlık, derinlemesine işlenen, karakterlerini merkeze alan ve izleyicinin zihnini sürekli canlı tutan olgun bir gizem draması arayanlar için kaçırılmayacak bir yapım. DC’nin ekrandaki bu yeni, ayakları yere basan ve yetişkin tonu, doğru yönetilmiş beklentilerle birleştiğinde ortaya son dönemin en eli yüzü düzgün işlerinden birini çıkarıyor.
Puanım: 3.5 / 5
Lanterns İncelemesi: Yeşil Yüzük, Gri Mahalle ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.