MMO_Haberci
Yeni Uye
Ağzımdaki baklayı direkt çıkararak başlayayım: Bütün devasa tanıtımlara, “Iñárritu ve Tom Cruise el ele verdi, sinema tarihini yeniden yazıyorlar” tantanasına rağmen Digger, senaryo bazında sınıfta kalan bir hayal kırıklığı. Vizyona girer girmez sıcağı sıcağına izledim ama salondan çıkarken elimizde kalan şey ne yazık ki koca bir çiğlik.
Film tam anlamıyla “biçim var, öz yok” hastalığının son kurbanı. Tamam, teknik tarafa laf etmek imkansız. VistaVision formatında çekilen devasa görsellik, Greenland’in sonsuz beyazlığındaki kamera kullanımı ve kadraj genişliği ilk 15-20 dakika gözü doyuruyor. Ama kamera ne kadar büyürse, altındaki senaryo ve anlatı kadar cüceleşiyor, sözüm size değil hobbitler.
Açgözlülük, iklim krizi ve kapitalist hezeyanlar üzerine devasa laflar etmeye çalışan bir film var karşımızda. Fakat bu büyük temaların altını doldurmak yerine, her şeyi o kadar yüzeysel ve slogan vari işlemişler ki bir noktadan sonra lise tiyatrosu izliyormuş hissiyatı veriyor sözüm meclisten dışarı. Karakterlerin hiçbiri gerçek bir insan gibi hareket etmiyor; hepsi yönetmenin “bakın burada ne kadar yozlaşmış bir sistem var” mesajını bas bas bağıran birer karikatürden ibaret.
Tom Cruise’a gelirsek… Yıllardır alıştığımız “dünyayı kurtaran kusursuz adam” imajından sıyrılıp metodik bir karakter oyunculuğuna soyunması kağıt üzerinde heyecan vericiydi. Ama karakter o kadar sığ yazılmış ki, Cruise’un çabası da bir yerden sonra bağıran, abartılı ve yapay bir performansa dönüşüyor. Sandra Hüller, Jesse Plemons ve Riz Ahmed gibi muazzam bir kadro da bu senaryo fukaralığının içinde kaybolup gitmiş.
Özetle Digger; görselliğiyle ve ambalajıyla ne kadar yüksekten uçuyorsa, metnindeki çiğlik ve pedagojik didaktiklikle bir o kadar yere çakılıyor. Sırf tekniği için 2 yıldız çalışır, ötesi ne yazık ki boşa harcanmış bir potansiyel.
Digger İncelemesi: Geniş Açılar Kısa Karikatürler ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.
Film tam anlamıyla “biçim var, öz yok” hastalığının son kurbanı. Tamam, teknik tarafa laf etmek imkansız. VistaVision formatında çekilen devasa görsellik, Greenland’in sonsuz beyazlığındaki kamera kullanımı ve kadraj genişliği ilk 15-20 dakika gözü doyuruyor. Ama kamera ne kadar büyürse, altındaki senaryo ve anlatı kadar cüceleşiyor, sözüm size değil hobbitler.
Açgözlülük, iklim krizi ve kapitalist hezeyanlar üzerine devasa laflar etmeye çalışan bir film var karşımızda. Fakat bu büyük temaların altını doldurmak yerine, her şeyi o kadar yüzeysel ve slogan vari işlemişler ki bir noktadan sonra lise tiyatrosu izliyormuş hissiyatı veriyor sözüm meclisten dışarı. Karakterlerin hiçbiri gerçek bir insan gibi hareket etmiyor; hepsi yönetmenin “bakın burada ne kadar yozlaşmış bir sistem var” mesajını bas bas bağıran birer karikatürden ibaret.
Tom Cruise’a gelirsek… Yıllardır alıştığımız “dünyayı kurtaran kusursuz adam” imajından sıyrılıp metodik bir karakter oyunculuğuna soyunması kağıt üzerinde heyecan vericiydi. Ama karakter o kadar sığ yazılmış ki, Cruise’un çabası da bir yerden sonra bağıran, abartılı ve yapay bir performansa dönüşüyor. Sandra Hüller, Jesse Plemons ve Riz Ahmed gibi muazzam bir kadro da bu senaryo fukaralığının içinde kaybolup gitmiş.
Özetle Digger; görselliğiyle ve ambalajıyla ne kadar yüksekten uçuyorsa, metnindeki çiğlik ve pedagojik didaktiklikle bir o kadar yere çakılıyor. Sırf tekniği için 2 yıldız çalışır, ötesi ne yazık ki boşa harcanmış bir potansiyel.
Digger İncelemesi: Geniş Açılar Kısa Karikatürler ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.
Bu haber buradaki kaynaktan otomatik olarak çekilmiştir.